۱- حضرت آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای رهبر معظم انقلاب اسلامی اخیرا در پیامی به مناسبت فرا رسیدن موسم حج ابراهیمی تاکید کردند: «آینده متعلق به امّت اسلامی و تمدن نوین اسلامی است و هر یک از ما می‌توانیم به‌اندازه همت، ظرفیت و مسئولیت خود در تحقق این آینده و نزدیک‌تر شدن به آن ایفای نقش کنیم. زائران و حج‌گزاران ایرانی در حج امسال نقش مؤثر و برجسته‌ای در روایت فتح جنگ تحمیلی سوم برای سایر برادران و خواهران مسلمان خود و امیدوار ساختن آنها به آینده روشن، دارند.»
یکی از کلیدواژه‌های مهم در این پیام راهبردی، «روایت فتح در جنگ تحمیلی سوم» است. این روایت فتح از چند منظر قابل بررسی است. 
۲- روز ۹ اسفند ۱۴۰۴ ائتلاف آمریکایی-صهیونی در عملیاتی بزدلانه و جنون‌آمیز، حریم هوائی ایران را مورد تجاوز قرار داد و داغی بزرگ بر دل ملت ایران و امت اسلام و آزادی‌خواهان جهان نهاد. اما آنچه از دل این خاکستر برخاست، جهان را بهت‌زده کرد.
تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی با هدف از بین بردن ارکان حاکمیتی ایران آغاز شد. شهادت جانسوز رهبر عظیم‌الشأن انقلاب، امام خامنه‌ای، در حملات وحشیانه دشمن، به زعم طراحان آمریکایی-صهیونی، پایان کار جمهوری اسلامی ایران بود.
دشمن در بوق‌های تبلیغاتی خود جار می‌زد که ایران دیگر توان ایستادگی نخواهد داشت. اما خون مطهر امام شهید، چنان جریانی در کالبد جامعه دمید که اراده‌ها را برای مقاومتی تاریخی صیقل داد.
در حالی که اتاق‌های فکر غربی-عبری-عربی منتظر فروپاشی درونی و آشوب در خیابان‌های ایران بودند، ساختار مستحکم نظام و انسجام حماسی مردم و اقتدار و هوشمندی نیروهای نظامی، انتظامی و امنیتی، قدرت خود را به رخ جهان کشید. 
۳- از یک سو مجلس خبرگان رهبری در اقدامی انقلابی و هوشمندانه، در روز ۱۷ اسفند مسئولیت رهبری را بر عهده حضرت آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای نهاد.
انتخاب ایشان در کمتر از ده روز پس از آن واقعه دردناک و جانسوز، پیامی روشن به جهان داشت و آن اینکه، «علم بر زمین نمی‌ماند». ایشان در اولین پیام خود، ضمن تاکید بر ادامه راه سلف صالح خویش، بر «تنبیه قاطع متجاوز» تاکید کردند. این ثبات سیاسی در اوج جنگ، اولین شکست استراتژیک دشمن بود. دشمن که روی «خلأ قدرت» حساب کرده بود، ناگهان خود را با رهبری جوان، قاطع و مسلط به امور، رو‌به‌رو دید.
۴- همچنین از ساعات ابتدائی جنگ، نیروهای مسلح ایران، با هماهنگی کامل جبهه مقاومت، پاسخی چندوجهی و دردناک را طراحی و اجرا کردند. 
در جریان جنگ رمضان، حملات موشکی و پهپادی دقیق ایران به پایگاه‌های نظامی آمریکا در منطقه، خسارات بی‌سابقه‌ای را برای دولت آمریکا به بار آورد. در همین رابطه، گزارش تحقیقی سی‌ان‌ان از آسیب جدی به دست‌کم ۱۶ پایگاه نظامی آمریکا در ۸ کشور مختلف خبر می‌دهد که بسیاری از آنها اکنون عملاً غیرقابل استفاده شده‌اند.
براساس گزارش‌های منتشر شده، کشورهای عربی حاشیه خلیج‌فارس که میزبان تأسیسات نظامی آمریکایی هستند، بیشترین ضربه را از حملات ایران متحمل شده‌اند و به طور خصوصی واشنگتن را به دلیل آسیب‌پذیری شدید در منطقه و عدم بازدارندگی، مورد انتقاد قرار داده‌اند.
حضرت آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای رهبر معظم انقلاب اسلامی اخیرا در پیامی به مناسبت فرا رسیدن موسم حج ابراهیمی تاکید کردند:«عقربه زمان به عقب برنمی‌گردد و ملت‌ها و سرزمین‌های منطقه، دیگر سپر پایگاه‌های آمریکایی نخواهند بود. آمریکا علاوه‌بر آنکه دیگر، نقطه امنی برای شرارت و استقرار پایگاه نظامی در منطقه نخواهد داشت، روز به روز از وضع سابق خود فاصله می‌گیرد.»
روزنامه صهیونیستی «هاآرتص» اخیرا در مطلبی به نقل از مقامات وزارت دفاع آمریکا (پنتاگون) گزارش داد که آمریکا با کمبود شدید موشک‌های پدافندی مواجه است و وضعیت جنگی بدون باز شدن مسیر تنگه هرمز، پیامدهای اقتصادی ویرانگری برای واشنگتن خواهد داشت.
یک تحلیل جدید که توسط «مرکز مطالعات راهبردی و بین‌المللی» (CSIS) انجام شده و در آسوشیتدپرس منتشر شده است، نشان می‌دهد آمریکا برای جبران ذخایر برخی از مهم‌ترین تسلیحات پیشرفته‌ای که در جنگ با ایران مصرف شده‌اند، به دست‌کم سه سال زمان نیاز خواهد داشت.
در ادامه این گزارش آمده است، این سه تسلیحات راهبردی عبارتند از، موشک‌های کروز تاما‌هاک که برای هدف قرار دادن مواضع در عمق خاک دشمن استفاده می‌شوند، و موشک‌های رهگیر پدافندی پاتریوت و تاد که وظیفه مقابله با موشک‌ها و پهپادهای هجومی را بر عهده‌ دارند.
«استفان والت» استراتژیست و استاد روابط بین‌الملل دانشگاه‌ هاروارد در تحلیلی درباره جنگ رمضان نوشت: «هر آدم کم‌هوشی هم می‌داند که ترامپ در جنگ با ایران اشتباه کرد.»
والت در ادامه نوشت:«هیچ‌یک از اهداف اعلامی آمریکا محقق نشده است؛ نه حکومت ایران سقوط کرد، نه برنامه هسته‌ای‌اش متوقف شد و نه توان موشکی و پهپادی تهران از بین رفت. ایران حتی نشان داد که همچنان قادر است در صورت لزوم تنگه هرمز را مختل کرده و هزینه‌های سنگینی به اقتصاد منطقه و جهان تحمیل کند.»
۵- جنگ تحمیلی سوم همچنین خسارات هنگفتی به رژیم موقت صهیونیستی وارد کرد. طبق نتایج یک نظرسنجی که اخیرا توسط مؤسسه مطالعات امنیت داخلی اسرائیل در داخل سرزمین‌های اشغالی انجام شده است، ۶۱ درصد از شرکت‌کنندگان معتقدند که اسرائیل در جنگ رمضان پیروز نشده و جنگ را باخته است.
همچنین ۶۳ درصد از شرکت‌کنندگان در نظرسنجی معتقدند که ساکنان سرزمین‌های اشغالی فاقد همبستگی هستند و شکاف اجتماعی میان صهیونیست‌ها رو به افزایش است. 
روزنامه صهیونیستی معاریو اخیرا در مطلبی نوشت: «نتانیاهو شبیه اردک لنگ، ضعیف و خسته است... واشنگتن و تل‌آویو از دستیابی به «پیروزی واقعی» علیه ایران ناتوانند.»
۶- حضور حماسی و بی‌وقفه مردم عزیز ایران در کف خیابان، آن هم قریب به ۹۰ شب، جلوه‌ای دیگر از روایت فتح در جنگ تحمیلی سوم است. این حضور، فراتر از یک اجتماع ساده، محاسبات دشمن را در سه سطح در هم شکست:
اولین سطح، ابطال راهبرد «فشار از درون» بود. دشمن با ترور و تهاجم سنگین، به دنبال ایجاد آشوب و گسست میان ملت و حاکمیت بود. اما حضور بی‌وقفه مردم، نشان داد که جامعه نه تنها دچار فروپاشی نشده، بلکه خیابان را به سنگر حمایت از نظام و رهبری تبدیل کرده است.
دومین سطح، تثبیت اقتدار ملی است. در حالی که رسانه‌های غربی تصویر «ایرانِ لرزان» را مخابره می‌کردند، سیل خروشان جمعیت در اقصی نقاط کشور، پیامی از «ثبات و صلابت» به اتاق‌های جنگ واشنگتن و تل‌آویو فرستاد. این حضور، عمق استراتژیک نظام را از مرزها به قلب شهرها آورد. 
سومین سطح، پیوست حماسی میان میدان و خیابان بود. اگر رزمندگان در خطوط مقدم با موشک و پهپاد علیه دشمن می‌جنگیدند، مردم در کف خیابان، جنگ روانی دشمن را خنثی کردند. این قریب به ۹۰ شب ایستادگی، ثابت کرد که در دکترین دفاعی ایران، مردم پیشرفته‌ترین سلاح پدافندی هستند که هیچ راداری قادر به رهگیری اراده آن‌ها نیست.
 ۷- ما اکنون شاهد پس‌لرزه‌های جنگ رمضان در داخل آمریکا هستیم. در حال حاضر ذخایر بنزین و سوخت‌های تقطیری آمریکا فقط حدود ۹ میلیون بشکه تا رسیدن به سطح بحرانی فاصله دارد. 
اندیشکده بروکینگز اخیرا در گزارشی نوشت: بازار نفت فعلاً با ذخایر استراتژیک، نفت شناور ایران و روسیه و خطوط لوله عربستان شوک هرمز را کنترل کرده.اما این ضربه‌گیرها تا اوایل ژوئیه تمام می‌شوند. بعد از آن بازار روزانه ۷ میلیون بشکه کمبود عرضه دارد و قیمت نفت به ۱۲۰ تا ۱۵۰ دلار و بنزین آمریکا به ۵ دلار می‌رسد.»
علاوه ‌بر این، نظرسنجی‌های مؤسسات مختلف آمریکا از جمله امرسون، اکونومیست/یوگاو، رویترز/ایپسوس و فاکس نیوز، همگی نشان می‌دهد که محبوبیت رئیس‌جمهور آمریکا، آن هم تنها در مدت حدود یک سال و نیم، به پایین‌ترین حد خود رسیده است. 
براساس آخرین نظرسنجی مؤسسه امرسون که روز پنجشنبه منتشر شد، میزان محبوبیت دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا به ۳۹ درصد کاهش یافته که پایین‌ترین رکورد در نظرسنجی‌های ماهانه این مؤسسه است.
جنگ آمریکا و تبعات اقتصادی ناشی از آن، شکاف اجتماعی و طبقاتی در آمریکا را تشدید کرده است. در همین رابطه، ایندیپندنت در گزارشی نوشت: اصرار بر ادامه جنگ با ایران و هزینه‌های جانبی آن، آسیب‌های اجتماعی و معیشتی عمیقی را درون خاک آمریکا پدید آورده است، به طوری که حتی کوچک‌ترین هزینه‌های غیرمنتظره مانند فیش پزشکی یا تعمیر خودرو، خانواده‌های کم‌درآمد آمریکایی را مستقیماً با بحران گرسنگی مواجه می‌کند.
۸- علاوه ‌بر موارد مذکور، بیداری افکار عمومی مردم جهان و نفرت روزافزون از آمریکا و رژیم صهیونیستی در کشورهای مختلف و همچنین افول هژمونی آمریکا و ظهور و بروز نظم جدید در منطقه و جهان را نیز باید به فهرست بلند روایت فتح در جنگ تحمیلی سوم اضافه کرد. 
ما مردم ایران، در داخل و خارج از کشور، از کف خیابان‌ها در اقصی ‌نقاط کشور تا آوردگاه حج، باید راوی فتح باشیم. همان‌طور که رهبر حکیم انقلاب فرمودند، آینده متعلق به امّت اسلامی و تمدن نوین اسلامی است و هر یک از ما می‌توانیم به اندازه همّت، ظرفیت و مسئولیت خود در تحقّق این آینده و نزدیک‌تر شدن به آن ایفای نقش کنیم.

دو روز پیش، رئیس‌جمهور امریکا در پاسخ به ابتکار مشترک ایران و عمان برای مدیریت ترانزیت تنگه هرمز، یکی از دوستان منطقه‌ای خود را تهدید به انفجار کرد: «عمان درست مثل بقیه رفتار خواهد کرد، وگرنه باید آنها را منفجر کنیم.» از این ادبیات قابل‌فهم است که رئیس‌جمهوری کشوری که دهه‌ها خود را مدعی نظم حقوقی و امنیتی بین‌الملل می‌خواند، چقدر تحت فشار است که ناگزیر اینگونه عریان از ادبیات تهدید استفاده می‌کند بی‌آنکه دریابد فاصله خشم او با واقعیت میدانی، به اندازه تمام فاصله‌ای است که یک هژمون در حال سقوط تا درک فروپاشی خود دارد. واقعیتی که رهبر معظم انقلاب اسلامی، چند روز پیش، در پیام حج خود، با صلابت و دقتی شگفت‌آور در دو گزاره راهبردی خلاصه کرده‌بود؛ «منطقه، دیگر سپر پایگاه‌های امریکایی نخواهد بود» و «عقربه‌های زمان به عقب بازنخواهد گشت.»
تا پیش از حماسه‌آفرینی ملت ایران در جنگ رمضان، مفهوم «سپر بودن» منطقه برای امریکا، هسته مرکزی نظم امنیتی چهار دهه اخیر در غرب آسیا را تشکیل می‌داد. بر اساس این نظم، کشور‌های عربی جنوب خلیج فارس – از بحرین و قطر گرفته تا کویت و امارات – کارکرد «سپر‌های انسانی- زیرساختی» را ایفا می‌کردند؛ به این معنا که میزبانی از پایگاه‌های نظامی پیشرفته و میزبان ناوگان دریایی و تفنگداران امریکا و تأسیسات لجستیک و حمایت و پشتیبانی و هزینه دادن برای آنها، در ازای دریافت وعده امنیت از جانب واشینگتن صورت می‌پذیرفت. این معادله که می‌توان آن را «نفت در برابر امنیت» نامید، مبتنی بر یک فرض بنیادین بود؛ توانایی امریکا در اعمال هزینه‌های بازدارنده بر هر بازیگری که امنیت منطقه را به چالش بکشد، اما فروپاشی این فرض در جنگ رمضان به شکلی بی‌سابقه رخ داد. پایگاه‌های امریکایی در عمق کویت، قطر و بحرین مستقیماً هدف حملات دقیق پهپادی و موشکی قرار گرفتند و ناوگان پنجم نه‌تنها نتوانست از این تعرضات جلوگیری کند، بلکه شاخص‌های اقتصادی- امنیتی حضور خود را نیز از دست داد و هزینه تمام‌شده تأمین امنیت برای هر بشکه نفت عبوری از تنگه هرمز نه‌تنها بسیار بالا رفت که اصلاً به اراده یک قدرت نوظهور گره خود که تا پیش از این، صبورانه و بزرگ‌منشانه از حق خود چشم‌پوشی کرده بود! بعد از این جنگ تحمیلی و خوش‌خیالانه، منطقه دیگر برای امریکای ترامپ «سپر» نیست، بلکه «هدف» و «گروگان» معادله‌ای شده است که هژمون فرامنطقه‌ای، دیگر قدرت حل آن را ندارد.  
تهدید ترامپ علیه عمان را باید در چارچوب نظریه «واکنش هژمون در حال افول» تحلیل کرد. عمان، در باریک‌ترین نقطه تنگه هرمز – که عرض آن به ۲۱ مایل دریایی می‌رسد – در کنار ایران، آب‌های سرزمینی خود را تا ۱۲ مایل از خط ساحلی گسترش داده‌است. جمع جبری این دو، به این معناست که هیچ «آب آزاد» یا «آبراه بین‌المللی» به معنای کلاسیک در این تنگه وجود ندارد. ابتکار مشترک ایران و عمان برای مدیریت عبور و مرور کشتی‌ها، نه نقض حقوق بین‌الملل که اعمال حاکمیت دو کشور ساحلی بر قلمرو خود است، اما چرا این اقدام ساده حقوقی، خشم کاخ سفید را برانگیخته است؟ پاسخ در ماهیت تحول رخ‌داده نهفته است؛ امریکا برای اولین بار پس از چهار دهه، با واقعیتی مواجه شده که در آن «تصمیم‌گیری امنیتی» در منطقه، بدون هماهنگی با او و حتی بر خلاف اراده او، توسط کشور‌های مستقل منطقه صورت می‌پذیرد. تهدید به «انفجار» عمان، در واقع نوعی «واکنش شوک» به این واقعیت جدید است،  واکنشی که بیش از آنکه نشانه قدرت باشد، نشانه ناتوانی در پذیرش افول است.  
گزاره دوم پیام رهبری مبنی بر اینکه «عقربه‌های زمان به عقب بازنخواهد گشت» نیز به یک اصل بنیادین در نظریه تغییرات ژئوپلیتیک اشاره دارد. در مطالعات راهبردی، میان «شکست تاکتیکی» و «شکست راهبردی» تفاوتی بنیادین وجود دارد. شکست تاکتیکی با تغییر تاکتیک‌ها، افزایش نیرو یا جابه‌جایی فرماندهان، قابل جبران است. اما شکست راهبردی، به ساختار موازنه قدرت و ادراک بازیگران از هزینه- فایده رفتار خود بازمی‌گردد و جبران‌ناپذیر است. آنچه در غرب آسیا رخ داده، دقیقاً یک شکست راهبردی برای امریکاست. نه به این دلیل که تعداد معینی از پایگاه‌هایش منهدم شده یا تعداد معینی از سربازانش کشته شده‌اند، بلکه به این دلیل که «اعتبار بازدارندگی» او – که سرمایه اصلی هر هژمونی است – برای همیشه فروپاشیده است. کشور‌های منطقه، از عمان تا عربستان، از قطر تا امارات، اکنون محاسبات خود را بر مبنای یک واقعیت جدید انجام می‌دهند؛ امریکا نه توانایی محافظت از سپر‌های خود را دارد و نه توان پرداخت هزینه سنگین بازگرداندن آن اعتباررا، هنگامی هم که ادراک بازیگران تغییر کند، بازگشت به وضعیت پیشین، حتی با صرف هزینه‌های سرسام‌آور، غیرممکن می‌شود، چراکه اعتبار، کالایی نیست که با پول یا زور خریداری شود؛ کالایی است که با عملکرد ساخته می‌شود و با شکست، برای همیشه از دست می‌رود. از این‌رو ضرباتی که امروز بر هیمنه امریکا خورده‌است، از جنس ضربات جبران‌ناپذیر است. «جبران‌ناپذیر» از این جهت که مرز باریک میان «قیمت امنیت» و «ارزش امنیت» را برای همیشه جابه‌جا کرده است. تا پیش از این، کشور‌های منطقه حاضر بودند هزینه سنگین میزبانی از پایگاه‌های امریکایی را بپردازند، زیرا ارزش امنیت دریافتی را بالاتر از آن هزینه ارزیابی می‌کردند. اما اکنون، ارزش امنیت دریافتی به صفر نزدیک شده – چه بسا منفی – و هزینه آن همچنان بالاست. این تغییر در ارزیابی عقلانی، نه با تهدید، نه با تحریم و نه با اعزام ناو‌های بیشتر قابل بازگشت نیست، چراکه ریشه در یک تجربه عملی دارد؛ تجربه ناتوانی امریکا در دفاع از متحدانش در برابر حملاتی که خود او نیز هدف آنها بود.  
در چنین وضعیتی است که می‌توان ادعای تولد «نظم نوین غرب آسیا» را نه یک شعار که یک تحلیل راهبردی تلقی کرد. در این نظم نوین، نقش کشور‌های منطقه در تصمیم‌گیری‌های امنیتی به طور بنیادین افزایش یافته و نقش قدرت‌های فرامنطقه‌ای – به ویژه امریکا – به شدت کاهش یافته‌است. این نظم، لزوماً نظم هماهنگ و بی‌درگیری نیست، اما قطعاً نظمی است که در آن «قیمت مداخله فرامنطقه‌ای» برای اولین‌بار از «قیمت مدارا با بازیگران منطقه‌ای» بیشتر شده‌است و این، دقیقاً همان نقطه عطف تاریخی است که رهبر انقلاب در پیام حج خود، با عبارتی کوتاه، اما پرمعنا، از آن پرده برداشتند.  
با این وصف، تهدید ترامپ علیه عمان و فریاد‌های خشم‌آلود کاخ سفید، چیزی جز انکار یک واقعیت برگشت‌ناپذیر نیست. قرن‌ها پیش، هراکلیتوس فیلسوف یونانی به جهان آموخت که نمی‌توان دو بار در یک رودخانه شنا کرد، زیرا آب‌ها رفته‌اند و آب‌های تازه‌ای آمده‌اند، اما ترامپ، چنان اسیر توهم بازگشت به گذشته است که قدرت درک این منطق ساده این فیلسوف پیشاسقراطی را هم ندارد و گمان می‌کند با تهدید و انفجار می‌تواند عقربه‌های زمان را به عقب برگرداند. او نمی‌داند – یا نمی‌خواهد بداند – که هیمنه امریکا در خلیج فارس، آن رودخانه‌ای نیست که بتوان دو بار در آن شنا کرد. آب رفته است و رودخانه‌ای تازه جاری شده‌است؛ رودخانه‌ای که نامش «نظم نوین مقاومت در غرب آسیا» است و آنچه در دفاع مقدس سوم رقم خورد، نه یک بحران گذرا که جابه‌جایی دائمی بستر این رودخانه بود. عقربه‌های زمان هرگز به عقب بازنخواهند گشت و دوران «سپر بودن»، دوران «نفت در برابر امنیت» و دوران «قیمت امنیت به نفع هژمون» همه و همه برای همیشه به تاریخ پیوسته‌اند و امریکا، با تمام توان نظامی و اقتصادی خود، قادر به بازگرداندن آنها نیست، چراکه امریکای بعد از اشتباه تاریخی حمله به ایران، هیچ‌گاه امریکای سابق نخواهد شد!